Gealt

Scríobh Áine Ní Ghlinn as Tiobraid Árann dán ab ainm “Gealt”. Tá an dán seo ag caint faoi fhadhb atá againn inniú, an fadhb go bhfuil smaointí réamh claonta ag meoin an phobail faoi daoine atá meabhairghalair orthu.

 

Seo dán greannmhar ag ceapaim go bhfuil téama an dáiríre á phlé anseo. Níl aon tuiscint ar daoine slánchéillí ar chás daoine lagintinnigh. Sa chéad véarsa léim gealt ar an mbus agus nuair a chonaic na daoine eile é bhí eagla éigiallta orthu. Bhí fear a bhfuil jab maith aige agus bhí imeagla air agus rug sé gréim daingin ar a mhála.

“Rug an créatúr gréim an duine bháite ar a bhriefcase”

Sin a labhairt faoin éadulangach a bhfuil ag daoine inniú.

 

Sa dara véarsa bhí anbhá ar an mbus. Ghlaoigh an tiománaí ar an briogáid doiteán ach cur siad síos an fón. Feictear cruachás an tiománaí.

“Bhris fear doiteán an líne”

 

Sa triú véarsa tá atmaisféar scigdhráma ann mar ghlan an t-arm bothair chun an gealt a thabairt lena dhoctuirí.

“…is luíodar taobh thiar dá leorithe measínghunnaí crochta”

Tá sé sin a rá dúinn an easpa tuisceanna atá againn.

 

Sa ceathrú véarsa bhí an gealt ag gáire ní raibh sé ag déanamh iompair bagrach nó aon rud inghlactha.

“bhí an gealt ag súgradh le cnaipí a phitseamaí..”

Ní raibh aon duine ag féachaint air ach an páiste. Ní raibh aon breithiúnas ag an bpáiste. Nuair a stop an bus chuaigh an gealt istigh an veist cheangail gan aon trioblóid. .

 

Sa véarsa deireanach bhí faoisimh mór ag gach duine mar tá an gealt imithe. Ní abair aon duine focail ach an páiste.

“A Mhamaí, cén fáth nach ligfeá domsa mo phitseamaí a caitheamh ar an mbus”

 

Is dán iontach é mar tá aoir éadrom ann ach ta sé an-dáiríre. Bíonn leithlis ar daoine atá difriúl agus bíonn daoine ag leathcheal iad mar tá siad saghas ait. Tá an iompar seo sean fhaiseanta agus labhraíonn Áinn Ní Ghlinn é seo i “Gealt”.